186. Over een zalig weekend

- Mijn verjaardag was reuze. Ik kreeg de nieuwe I-Pod Nano van mijn liefje, hij deed me 's morgens naar school, kwam me er 's middags halen en daarna trokken we richting Antwerpen voor een heerlijke lunch bij Lombardia. Een aanrader! Daarna kuierden we nog wat door de winkelstraten en reden we naar mijn ouders, alwaar ik een cadeautje van mijn zussen en mijn ouders in ontvangst nam. 's Avonds moesten we richting liefs oma, die 75 werd op de dag dat ik 25 werd - samen 100 dus. In plaats van uitgebreid te gaan dineren zoals gepland, aten we heerlijke frietjes van 't frietkot en dat was nog het gezelligst van allemaal.

- Zaterdag sliepen we uit en dat deed deugd! Vervolgens werd ons appartement onder handen genomen en kochten we de Aldi en de Colruyt leeg voor ons etentje later op de dag. Mijn lief trok zich terug in de keuken en toverde heerlijke fajitas tevoorschijn. Ik had voor de taart gezorgd. Van bij de bakker wel te verstaan. Het werd een gezellig avondje met onze vrienden en na het eten zakten we nog af naar het verjaardagsfeestje van M.

- Zondag liep de wekker iets te vroeg af en brachten we alles in gereedheid voor onze brunch, die echt wel geslaagd was. De drank vloeide rijkelijk, het eten was te overvloedig, wat maakte dat mijn ouders, broer en zussen uitgenodigd werden om de overschot 's avonds te komen opeten. En dan is er nog eten voor een week over denk ik.

- Nu maak ik me op om in de vrieskou naar school te fietsen. Heerlijk vind ik dat.

Cette semaine: de laatste examens verbeteren, klassenraden en kerstlunch bij ons op school. Tussendoor: naar de kerstmarkt in Leuven en Wii'en, want ik heb de smaak weer volledig te pakken.

185. Over gezelligheid troef!

Maandag: op mijn gemakje naar de Colruyt, zonder mij te moeten haasten en daardoor oude besjes tegen hun voeten te rijden. Vervolgens richting Leuven voor een bezoekje aan mijn schoonbroer en daarna een Werfbezoekje met mijn zus. 's Avonds heerlijk gekookt en met mijn lief naar de Slimste Mens gekeken. Wat moet een mens nog meer hebben?

De rest van de week
Dinsdag: lunch met wat collega's in de brasserie over onze school en van de gelegenheid gebruik maken om wat examens op te pikken. 's Avonds met vriendin M. op café.
Woensdag: valt uit de toon. Toezicht gaan doen op school, in de namiddag tegen de sterren op verbeteren en 's avonds naar de les 'Onderwijs en maatschappij.'
Donderdag: verbeteren tegen de sterren op
Vrijdag: ik word een kwarteeuw, lief heeft vakantie, brengt me naar school en komt me er 's middags weer halen en heeft dan een verrassing voor mij in petto.
Zaterdag: Winkelen met lief, etentje met vriendin K. en haar vriend en daarna naar een feestje van andere vriendin M.
Zondag: brunch bij ons thuis voor mijn studiegenootjes en in de namiddag zalig nietsdoen.

En dan is de kerstvakantie nog niet eens begonnen...

184. Over een poging om niet oneerbiedig te zijn...

Donderdagavond vertrok mijn lief voor een lang weekend naar Amsterdam om mij pas vanavond weer te komen vervoegen. Leuk is anders en zeker omdat dit het eerste min of meer rustige weekend is sinds maanden. (Lees: examenperiodes zijn voor leerkrachten net iets leuker dan voor hun leerlingen.) Maar er zat niets anders op en toen bleek dat ik eigenlijk ook nog wel een leven buiten mijn lief heb, zat mijn zaterdag al snel vol met leuke activiteiten. Gisteren zou ik een dagje naar Antwerpen gaan met mijn tante. Maar ik heb duidelijk te vroeg victorie gekraaid.

Maandagavond belt mijn liefs mama om te vertellen dat de grootmoeder van haar man (mijn vriends stiefpapa dus, de man waarmee mijn schoonmoeder vorig jaar in het huwelijksbootje stapte - bent u nog mee?) overleden was op 90-jarige leeftijd. Ze was al een tijdje zwaar ziek en haar overlijden kwam dus niet geheel onverwacht. Toevallig heb ik die dame deze zomer 1 keer ontmoet. Tot zover een kleine schets van de situatie.

De volgende telefoonconversatie speelde zich maandagavond af.

Schoonmama: "Jullie komen zaterdag toch naar de begrafenis hé?"

Lief: "Ja mama, ik ben dan in Amsterdam, ik ga daar niet speciaal voor afkomen hé."

Schoonmama: "Nee, dat snap ik. Maar jij kan toch wel komen, Mii?"

Ik (de telefoon stond op speaker): "Euhm ja, ik denk het wel."

Schoonmama: "En naar de koffie kom je dan toch ook."

Ik: "Ja, euhm, ik denk wel dat ik daarnaartoe zou kunnen gaan" (zeer goed voelende dat dit een retorische vraag was.)

Schoonmama: "ok, ik mail de doodsbrief vanavond nog door, jullie staan er trouwens ook op."

WHAT THE?????

Lief en ik: "Ok, daaaag."

Schoonmama: "Daaag."

Mijn lief na afloop van het gesprek: "Gij zijt gejo-host."

En dat was de reden waarom je mij gisteren in een kerk kon aantreffen op een begrafenis en wat later in de gietende regen op een kerkhof. En nee, ik had geen paraplu bij.

Mijn schoonstiefovergrootmoeder is dan ook overleden hé. En de Meir zal wel niet weglopen.

183. Over het lesbezoek en het toneel

Vandaag kwam mijn directrice bij mij op bezoek in de klas. En het was niet het type van bezoek waarbij je thee en koekjes serveert voor alle duidelijkheid. Bij mij ging de visite gepaard met de nodige stress en verder had mevrouw een niet zo gelukkig moment uitgekozen om mij met haar aanwezigheid te komen vereren: donderdag is de dag waarop ik constant les heb en ze zou pas het eerste uur van de dag langskomen.

Ik was niet 100% tevreden van mijn les, maar ze heeft me wel al gezegd dat de opbouw goed zat en mijn lesdoelen bereikt waren. Een langer evaluatiegesprek volgt volgende week.

Ik kwam thuis en was leeg. Ik had vannacht door de zenuwen niet goed geslapen en verder heb ik het heel druk met examens voorbereiden, verbeteren en punten voor dagelijks werk bijeensprokkelen. Daarnet heb ik dan ook een lang en heet bad genomen. Hoewel het nog maar half zes was, had ik het gevoel dat het al na 10 uur was. En als kers op de taart word ik vanavond nog in het Arsenaal in Mechelen verwacht. Samen met een andere leerkracht Nederlands hebben we dat voor onze leerlingen georganiseerd. Stiekem hoop ik dat het heel donker is in de zaal en dat het dus niet opvalt als ik mijn ogen even dichtdoe.

182. Niet over school of geld

't Wordt tijd dat ik hier nog eens iets kom schrijven. En niet over geld of over mijn job, dat heb ik mezelf voorgenomen. Daarover ging het de laatste tijd te vaak en zo zou het lijken dat ik een materialistische workaholic ben. Niet dus.
Misschien is het het vermelden waard dat ik verslaafd ben aan mijn wekelijkse turnles? We zijn immers al druk aan het oefenen voor ons turnfeest en het belooft een spectaculair nummer te worden op een mix van Michael Jackson. Wat een verschil met vorig jaar, toen wij de 65+'ers van de turnkring leken.
Of dat ik ervan geniet om met mijn lief onder hetzelfde dak te wonen? Wij samen, alleen, niemand die ons stoort. Laat dit nog maar even duren!
Ik moet er eigenlijk vandoor nu. Naar mijn ****** vertrekken.

181. Over leedvermaak

Vrijdagavond gingen we met onze vriendinnengroep en aanhang op café in Heist op den Berg. De Place 2 be - veruit het bekendste café van Heist on the Hill, en daar zal zijn originele naam ongetwijfeld voor iets tussenzitten - werd het decor van een gezellig avondje waar de drank rijkelijk vloeide.

We waren met een gezelschap van 11 mensen en zijn allemaal nogal grote consumenten. Een half uur over je drankje doen is een fenomeen dat wij niet kennen. Waarmee ik wil zeggen: je zou toch verwachten dat de obers dan toch op zijn minst een beetje vriendelijk zijn? Nou, niet dus. Het viel ons wel op, maar omdat de avond zelf zo gezellig was, besloten we ons er niet te erg aan te ergeren. Rond 2 uur was het tijd om de rekening te vragen. En wat bleek? Ze hadden zo'n slordige 15 euro te weinig aangerekend. In your face!

180. Over een leuke verrassing

In het aanslagjaar 2008 hield ik er 2 beroepen op na. Of om het anders uit te drukken: vond de Belgische fiscus dat ze mij voor dat extra beroep ook lekker veel mochten belasten. Ik vulde mijn belastingbrief dit jaar trots voor het eerst zelf in en wist dus dankzij Tax-on-Web ook al dat ik braaf een dikke 1500 euro aan de fiscus zou mogen afdragen. Ik besteedde er toen zelfs nog een post aan. (NVDR: een deel van die kosten mocht ik wel aan mijn uitgeverij doorrekenen, waardoor ik zelf slechts 300 euro zou moeten betalen aan de FOD Financiën). Wat er ook van zij, daarnet zat de gevreesde aanslagbrief in de bus. Wat blijkt nu? Ondergetekende trekt net geen 1000 euro terug. Van een financiële meevaller gesproken!