244. Over gore toestanden in de cinema en een nieuwe Duitse stad

Vrijdagavond stond er voor het derde weekend op rij een bioscoopbezoekje op het programma. Samen met een bevriend koppel gingen we naar Wall Street 2 kijken. Ik was de enige niet-econome in het gezelschap, dus had niet veel in de pap te brokken wat de filmkeuze betrof. Toen ik hoorde dat de prent in kwestie twee uur en een kwart zou duren en vooral een 'financiële les' was, zag ik het al heel wat minder zitten. Een cola light en mojito later, begaven we ons naar de filmzaal. Met een pot Ben & Jerry's en mijn lief naast mij, zag ik het wel zitten! De film viel trouwens beter mee dan gedacht, al heb ik tijdens het middenstuk even mijn ogen gesloten. Na een kwartiertje werd ik echter wakker van ... een overgevende man op de rij achter ons. Ik dacht dat ik het gedroomd had, maar nee hoor: er zat wel degelijk een kotser achter ons. Ongelofelijk gortig! Gelukkig verdween de man kort na dit voorval.

Gisteren reden we naar Koblenz met mijn schoonmoeder en haar man. We hadden een missie: een nieuwe fiets kopen voor mijn lief. We slaagden daar met glans in, want kwamen naar huis met een prachtige Trek 8500 voor meneer. Een duur grapje, maar aangezien wij de fiets- en mountainbikemicrobe nu toch al een tijdje te pakken hebben, is het een weloverwogen keuze. Ik overweeg ook sterk om een tweede, meer sportief exemplaar te kopen. Nu leen ik altijd een fiets van mijn schoonouders voor zwaardere tochten. Het enige wat mij tegenhoudt, is de morele grens om meer dan een maandloon uit te geven aan een fiets.
Verder is Koblenz een stad in de steigers. We winkelden nog wat, ik kocht een jas en het boek van Natacha Kampusch, we aten Italiaans en keerden weer huiswaarts. In de auto lieten we ons volledig gaan op meezingers uit het assortiment muziek van liefs stiefpapa. Zalige avond!