Vandaag had ik met vriendin M. afgesproken. Ik verheugde me er erg op, want het was al een tijdje geleden dat ik haar nog had gezien. Sinds haar mama gestorven is, heeft ze het redelijk moeilijk, ook al is dat ondertussen alweer anderhalf jaar geleden. Ik heb het hier toen nog beschreven hoe ze de verschrikkelijke diagnose kregen van de hersentumor. Ik heb me vaak machteloos gevoeld en met mijn vriendin meegehuild.
Vandaag vertelde ze me dat het niet goed ging met haar. Ik rook al onraad. Ze vertelde me het op zakelijke toon, omdat ze anders zou instorten, zo zei ze. Haar papa heeft kanker. Uitgezaaide.
Man, echt waar, kunnen ze hier boven gewoon eens normaal doen? Ik vind het zo verdomd oneerlijk. Zij weet wat haar te wachten staat, al is de diagnose nog niet volledig gesteld, en denkt dat ze het niet nog eens zal aankunnen. Ik kan haar geen ongelijk geven. En opnieuw voel ik me zo machteloos.
2 reacties:
aj dat is inderdaad een vreselijke situatie. Hopelijk vinden jullie steun bij elkaar!
Dat is inderdaad héél oneerlijk, alsof dat ene nog niet erg genoeg was. Sterkte en ook veel sterkte voor je vriendin.
Een reactie plaatsen