Ok, dus, het komt erop neer dat mijn relatie meer dan eens in een klotedip zit waar ze maar niet lijkt uit te geraken. Kort samengevat, want ik bespaar jullie de details maar al te graag: ik woon sinds woensdagavond weer bij mijn ouders. Voorlopig. Ik moet hem even laten. Ondertussen heb ik hem wel nog drie keer gezien. Vrijdagavond. Op een fiasco uitgedraaid. Zondagnamiddag. Heel gezellig, maar oh zo verwarrend. Deze namiddag. Naar de film (Zot van A). Opnieuw gezellig, maar te kwellend voor mij, omdat hij me nog steeds geen antwoord kan geven op de vraag die ik hem al zo vaak heb gesteld: Wat brengt onze toekomst?
Voor mij is het - zij het in theorie - simpel: ofwel is het definitief gedaan en dan vind ik niet dat we elkaar nog moeten zien/horen, ofwel niet en dan heeft hij in mijn ogen tijd genoeg gehad om 't één en 't ander uit te vissen. Volgens hem is het niet zo simpel. Dus namen we vandaag de beslissing om elkaar niet te zien/horen tot dinsdagavond 20.30. Dan hebben we afgesproken in onze loft en gaan we praten en een beslissing nemen. Hopelijk heeft hij tegen dan gevoeld wat hij moet voelen (Ik mis haar niet (genoeg) en dus is het gedaan of Ik mis haar verschrikkelijk en weet nu dat ik haar niet kwijt wil). Ergens lucht het me op dat ik weet dat er dan een einde komt aan de onzekerheid, al zal het één van de moeilijkste weken uit mijn leven worden.
Het doet soms pijn in elke vezel van mijn lijf, maar gelukkig heb ik ook goede momenten. De weegschaal geeft ondertussen wel al vijf kilo minder aan dan de laatste keer dat ik erop stond.
Ik denk dat ik mijn blog zal gebruiken als uitlaatklep, zeker als ik gek word van het gemis of iets anders. U weze dus gewaarschuwd. En alvast bedankt voor de steun.
2 uur geleden
6 reacties:
Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke periode, maar ik denk dat jullie er goed aan doen om even afstand te nemen. En het is zoals je zegt: binnenkort komt er een einde aan die onzekerheid. Intussentijd: die blog als uitlaatklep gebruiken, zeker doen als je dat nodig vindt, helpt enorm. Ik hoop heel erg dat het allemaal goed komt. Veel sterkte.
Verdorie, ik wist het he, vond die stilte veel te verdacht...De week die komt wordt de zwaarste, zelfs als het slecht afloopt gaat dat na deze onzekerheid bijna een opluchting zijn...
Schrijven, schrijven, schrijven, het kan maar helpen...Wij blijven lezen en vanop afstand steunen, ook al hebt ge het gevoel dat ge tien keer hetzelfde schrijft...
Oh, ik voel zooo met u mee! Maar misschien is het goed, dat afstand nemen ... Je beseft pas wat (wie) je mist, als je het niet meer hebt! Ik duim mee voor een goede afloop!
Meh, dat is wel zwaar klote. Anyway, ik hoop dat je snel opluchting kan vinden en er zijn heel wat virtuele steunpilaren beschikbaar!
Ik treed de andere bij. Gebruik je blog aub als uitlaatklep en twijfel er geen moment aan dat we virtueel achter jou staan.
Wij luisteren graag hé, daar dient een blog (deels) voor.
Onzekerheid is het vreselijkste dat er is, zeker in de liefde... Hopelijk loopt het goed af.
Een reactie plaatsen