254. Over dag twee

Ondertussen zijn we weer een dag verder bij het einde van de onzekerheid. Gisteren reed ik zoals gezegd met de fiets naar Antwerpen. Zelden zo'n felle wind meegemaakt. Ik was dan ook helemaal uitgewaaid toen ik bij vriendin K. aankwam. Zij is al enkele maanden ernstig ziek en ik wist op voorhand dat ik haar na maximum 2 uur de nodige rust zou moeten gunnen en huiswaarts zou moeten keren. En zo geschiedde. Na een heerlijk stuk van haar zelfgemaakte chocoladetaart, sprong ik mijn fiets weer op. De combinatie van de wind en vallende duisternis maakte dat ik me niet zo goed voelde toen ik thuis aankwam. Gelukkig wachtte me daar een heerlijk avondmaal van mijn moeders hand. Ik werkte nog een beetje voor school en kreeg telefoon van andere vriendin K.. Zij is één van de weinigen die ik in vertrouwen heb genomen over onze (tijdelijke) breuk en ze is geweldig voor mij. Na het gesprek voelde ik me heel wat beter. Ik keek nog even tv op de kamer van mijn zusje, begon in de laatste nieuwe van Karin Slaughter (Verbroken) en viel als een blok in slaap. Jammer genoeg had ik een slechte nacht. Ik werd wakker en de realiteit viel als een blok op mij, waardoor ik in paniek geraakte en de slaap maar moeilijk weer kon vatten.
Vandaag zijn de kindjes A. en E. op bezoek bij ons thuis, dus zij helpen me wel mijn gedachten te verzetten. Zijn mama is jarig en normaal zouden we vanavond op restaurant gaan met z'n allen, maar dit jaar ben ik er dus alvast niet bij. Ik heb een boeket bloemen bij haar laten bezorgen, omdat ze me per slot van rekening toch veel vriendschap en steun heeft gegeven de afgelopen jaren. Mijn schoonfamilie moeten missen is voor mij al bijna even erg als mijn lief niet bij me hebben.
Nog vier keer slapen...